MIJN PITCH | Ted x event

MIJN PITCH | Ted x event

PITCH EVENT TED X YOUTH NIJMEGEN: Social Engagement

 

Gisteravond was de pitch-avond in Nijmegen, voor het TED X event op 18-01-19. Helaas hebben ze me niet gekozen, waardoor ik in januari niet op het podium van TED X sta. Aan de ene kant vind ik het natuurlijk jammer, aangezien ik hier naartoe heb geleefd. Maar het laat me ook zeker zien, dat ik mijn voorstelling zelf mag gaan maken. Dit was in eerste instantie al het idee, voordat TED X om de hoek kwam kijken. Bij deze deel ik mijn pitch, waar ik zeker tevreden over ben! Een pitch die ik altijd weer kan gebruiken.

 

Huppelend in de zon

begint ze te rennen

richting de horizon.

Ver hier vandaan

en ook weer zo dichtbij

is ze haar hart achterna gegaan.

 

Vandaag is het 15 jaar geleden dat mijn leven een andere wending kreeg. Er werd bij mij een hersentumor geconstateerd. Tot op de dag van vandaag leef ik met de gevolgen van deze tumor op de hypofyse. Het is iets wat ik al voor de geboorte bij me draag. Niet wetende dat het zulke gevolgen zou hebben voor mijn leven. Ik maak van nature geen hormonen meer aan. Om in leven te blijven, gebruik ik dagelijks medicatie.

 

Het heeft me afhankelijk gemaakt. Maar niet minder verantwoordelijk voor de kwaliteit van mijn leven! Door de jaren heen ben ik gaan ervaren hoe belangrijk het is mijn eigen weg te gaan. Ik ben immers degene die 100% verantwoordelijk is voor mijn leven. Of ik nu beperkingen heb of niet, ik heb iedere dag weer keuzes om te maken, die mijn levensweg bepalen. Ik sta aan het roer van mijn eigen schip en het ligt in mijn handen om de koers te bepalen. Ik creëer daarbij mijn eigen ervaringen.

 

Ted x

Wanneer ik de kans krijg om in januari op het Ted X Event te mogen spreken, hoop ik 2 dagen erna 30 jaar te worden. Ik voel me oprecht blij, trots, dankbaar en krachtig dat ik deze leeftijd mag bereiken en voel me levendiger dan ooit. Ik zou in januari willen vertellen over de weg die ik gegaan ben, de afgelopen 30 jaar hier op aarde. De strubbelingen met mezelf en de wil die daarbij ontbrak, om écht voluit te leven.

 

 

Want, het dansende en huppelende meisje, begon in het begin van haar leven, plaats te maken voor het angstige, verdrietige en eenzame meisje. Het meisje dat inmiddels als volwassen vrouw weet, dat ze niet in haar eentje is begonnen aan dit leven, maar als een alleen geboren tweeling. Iets wat al die tijd onbewust een groots thema was. En ook hierin geldt, ik ben het gaan omarmen in wie ik ben en dat draag ik maar al te graag uit tijdens het Ted X event.

 

Met name de afgelopen 2 jaar heb ik veel ervaringen met mezelf mogen opdoen. Ik ben meer en meer mijn eigen verantwoordelijkheid gaan nemen voor mijn leven. Dit is in mij gaan verankeren, vanaf het moment dat ik letterlijk en figuurlijk het stuur in handen begon te nemen. Ik ben voor onbepaalde tijd door Nederland gaan fietsen, door weer en wind, herfst en winter.

 

Het enige wat ik nodig had: mijn fietstassen en mijn sterke overtuigingskracht. Een overtuigingskracht die me er wel doorheen zou fietsen, als het even tegenzat. Met de wind mee, vanuit het vertrouwen in mezelf. De kracht en kwetsbaarheid die me laten meebewegen met het leven.

 

En dat is ook precies de rode draad in mijn huidige leven. Zonder de verbinding en het vertrouwen in mezelf, was ik niet zover gekomen als waar ik nu sta. Ik kan nu wel zeggen, dat mijn ziel mijn werkgever is geworden.

 

Ik maak dan wel geen hormonen meer aan, het gelukshormoon creëer ik veelvuldig. Puur natuur.

 

Zo ging ik van een hersentumor naar een intuïtief en vrij leven. Vanuit die verbinding met mezelf, is de verbinding met het leven ontstaan.

PROJECT #GEWOONSTOER | Mijn verhaal achter de foto

PROJECT #GEWOONSTOER | Mijn verhaal achter de foto

Dit ben ik.

In volle glorie.

Haren die al mijn leven lang, in krul zijn gevormd.

Het haar dat uiteindelijk mocht blijven zitten, toen ik werd geopereerd aan de tumor in mijn hoofd.

Ogen die heel veel zeggen.

Die veelbelovend de wereld in kijken.

Die een kwetsbaarheid uiten en daarmee het kind in me er laat zijn.

Die mij met een dankbaar gevoel de wereld in laten kijken. Want ook zij zijn bijna helemaal gespaard gebleven, ondanks de tumor die rondom de oogzenuwen gekapseld zat.

Mijn gezicht vertelt een verhaal.

Mijn vrolijkheid en lach, die zo nu en dan het masker kunnen zijn, waarachter deze blik zich verhult. Dromerig, bewust, doortastend, vanuit een serene rust, kracht en kwetsbaarheid.

#gewoonstoer

 

Fotografe Sacha de Boer heeft me heel sprekend weten neer te zetten. Inmiddels vind ik het een schitterend portret. Maar ook een foto waar ik een tijdje mijn ogen voor wilde sluiten. Ik kwam nogal in de weerstand bij het zien van mezelf. Dit klinkt vol drama, maar zo bedoel ik dat niet. Ik zag iets, waar ik heel veel moeite mee had. Als in de trant van ‘de naakte waarheid’. De kwetsbaarheid / puurheid die naar voren komt. Alsof anderen (inclusief mezelf) dit niet mogen zien. Die kwetsbaarheid aanraken is te eng. Want daaronder zit een pijn. Een pijn van niet helemaal gezien mogen worden, in de kern van mijn ziel.

 

Mijn leven lang is het alsof ik kijk, praat en leef voor twee. Zolang ik me kan herinneren, wil ik mijn belevenissen delen met mijn ‘maatje’. Ik weet het nu een paar jaar, maar ik deel het hier voor het eerst: ik ben een alleengeboren tweeling.

 

Ik zie nu in dat ik onbewust altijd bezig ben met hoe de ander dit zou zien, vinden of doen? Zo dacht ik als kind geregeld; als ik een tweeling zou zijn, dan zou ik echt gezien worden! Mezelf niet helemaal volwaardig kunnen zien, omdat de ander in mijn fysieke leven mist.

 

En dat is ook iets wat ik terugzie in mijn blik. Onder die kwetsbaarheid zit een wat droevige Aleid. Droevigheid die juist ook in mijn kindertijd aanwezig was. Vandaag de dag heb ik het gemis om kunnen zetten naar mijn kracht. De acceptatie dat ik dit leven met mezelf mág aangaan en niet hoef te zoeken naar de ander. De eenzaamheid en de onvervulde zoektocht naar de ander heeft plaats gemaakt voor een diep vertrouwen in mezelf.


Ik ben niet voor niets nu bijna 30 jaar op aarde. Tot twee keer toe heb ik bewust ervoor gekozen om het leven aan te gaan. Ik kan inmiddels van haar genieten. De weg die ik heb afgelegd, zit in me. Ze zal met me mee gaan, op mijn verdere levensweg. Ik kijk er naar uit, wat me allemaal nog te wachten staat. Met nieuwsgierige ogen, kijk ik vooruit! ;-)

 

Foto: door Sacha de Boer.
Project #gewoonstoer door Weekblad Margriet.
80 gewoon stoere vrouwen zijn t/m 10 maart 2019 als expositie te bezichtigen in het Amsterdams Museum.

GEBOORTE & DOOD | Bijna 30 jaar aan levenslessen

GEBOORTE & DOOD | Bijna 30 jaar aan levenslessen

GeboorteDit is mijn moeder.
Op deze foto werd ze 33, precies een maand voor ik geboren werd.
Nu bijna 30 jaar geleden.
Ik zie dat ik op haar lijk. Zowel op deze foto, als in onze manier van doen en onze kijk op het leven.

 

Verwachtingsvol keek ze uit naar haar eerste kindje. Een kindje dat toen al veel met haar meedroeg.

 

 


Een paar jaar geleden ben ik erachter gekomen, een alleen geboren tweeling te zijn. Iets wat voor mijn moeder een lastig gegeven is. Nooit iets gemerkt tijdens de zwangerschap en dan toch een kindje verloren?
Heel begrijpelijk! Voor mij zit het emotionele stuk veel dieper. Een diep weten in het diepste van mijn cellen en ziel. Het kwam uiteindelijk nietsvermoedend naar voren in een familie-opstelling. Alle beelden en dromen (en wat al niet meer) begon ik ineens te verklaren.

Het is een thema wat met me mee is gegaan, mijn leven in. Een thema dat me ook verbindt met mijn moeder. Zij gaf ons de ruimte om te ontwikkelen. Voor mijn tweelinghelft mocht dit (wat voor reden dan ook) niet zo zijn.

Het is een thema wat vorig jaar op de fiets de kop op stak. Zoals ik er eerst geen handen en voeten aan wist te geven, kwam er vorig jaar herfst en winter veel verdriet naar boven. Het verloren gevoel, van ‘alleen’ verder te moeten gaan. Me verzetten, weerstand en niet meer willen. Deze facetten van mezelf, zie ik terug in veel situaties die ik met mezelf ben tegengekomen.

 

 

Bewegen tussen licht & donker

 

‘’It is during our darkest moments
that we must focus to see the light”.
Aristotle

Geboorte

Het is alweer bijna 10 jaar geleden, dat ik het meest donkere stukje in mezelf ervoer. Ik ervoer het alsof er iets in mezelf was overleden. Iets waar ik niet bij kon. De plotselinge wending van mijn leven, 5 jaar ervoor, begon ik toen pas te verwerken en daar kwam veel bij kijken.

Ik was net begonnen met de opleiding ‘kunstzinnige therapie’, waarbij ik dagelijks in aanraking kwam met kleur. Je zou het ook kunnen zien als een spel tussen licht en donker. Gevoelige thema’s / trauma’s die maar net onder de oppervlakte verstopt zaten, knalden die winter er in alle heftigheid uit.

Ik was 19 jaar.
Ik voelde me totaal verloren.
Niet begrepen.
En o zo bevangen door een enorme angst en verdriet.

Maar niemand was toch dood? 
Ik leefde toch nog?

Tja, in fysieke lijve was dit zo, maar iets in mezelf was zodanig aangeraakt, dat het thema dood en angst me dagelijks aanvloog.

Datgene wat al jaren sluimerde, wilde aan het licht komen. Maar ja, zo licht voelde dat natuurlijk niet!
Angst ten top.
Bang mijn ouders en zusjes te verliezen. Zij stonden voor mij voor de kern die ik in mezelf niet voelde. Mijn eigen essentie leek er niet meer te zijn.

Nu 10 jaar later, ben ik mijn eigen kern groots gaan ontdekken.
Over ruim een week heb ik mijn pitch voor TED X en mag ik vanuit deze kern mijn verhaal overbrengen. Uiteindelijk is het mijn doel om in januari – 2 dagen voor mijn 30e – de ogen te doen openen van mijn medemens, tijdens de TED x talk.

Wat ik jou wil meegeven: weet dat je angst, verdriet, onzekerheid, boosheid je iets te vertellen hebben. Het wil gezien worden.
Stop het niet weg.
Het mag in het licht komen te staan!!

Iets wat ik ook meegeef aan mijn cliënten. Tijdens een lichtsessie wordt er licht geschenen op een vraag / probleem / situatie. Hetgeen wat gezien wil worden, dient zich aan. Klinkt niet fijn natuurlijk, maar de transparante energie werkt helend en transformerend.
Stuur me gerust een berichtje wanneer je zelf met thema’s rondloopt en dit graag eens met iemand deelt. Ik hoor en zie je, schaam je niet voor wat je ervaart!

 

ENGELAND | De helende reis die ik mag maken

ENGELAND | De helende reis die ik mag maken

Ik weet nog goed wat ik begin dit jaar tegen een vriendin zei: “Diep van binnen voel ik sterk het verlangen om voor een aantal maanden in rust op een mooie plek te zijn, waarbij ik mijn tijd helemaal aan mezelf wijd. Niet zomaar, maar voor mijn helingsproces wat ik al langer wil aangaan”.

 

Vlak daarna ging ik voor de tweede keer, het hele winterseizoen naar Oostenrijk en werkte ik in een hotel. Een prachtige ervaring (ook op een prachtige plek), maar ook zeer intensief. Ik ben altijd gewend geweest dingen te ondernemen die te zwaar zijn, met de consequenties van dien. Van nature stel ik veel eisen aan mezelf en dat is iets wat nu aan het afbrokkelen is. Het hoeft niet meer.

 

Waar dit alles op neer komt is het volgende: ik ben ervan overtuigd dat we als mens heel wat in onze mars hebben. We kunnen alles creëeren, veel meer dan we ons beseffen. Wanneer je kanker / een tumor hebt wordt er geprobeerd deze te verwijderen. Heel fijn dat we beschikken over deze technieken en middelen, het heeft heel wat mensenlevens gered. Maar door de jaren heen ben ik me steeds meer gaan beseffen dat ik mijn innerlijke kracht wil aanboren om de tumor die in mijn hoofd zit, met mijn kracht om te buigen. Er contact mee maken, om laag voor laag door velden van energie en emoties te gaan. Want naar mijn idee zit het er niet voor niets. Het zit niet ‘toevallig’ in mijn hoofd en ik heb niet ‘toevallig’ pech dat ik zo geboren ben. Ik ben me verantwoordelijk gaan voelen voor mijn leven en heb de keuze gemaakt dit aan te gaan.

 

Het lezen van een aantal boeken (o.a. De helende reis – Brandon Bay) en het volgen van therapieën + de lichtopleiding vorig jaar, hebben me doen inzien wat mij te doen staat. Voor mij betekent manifesteren dat ik het gedeelte van mezelf aanga, waar ik al voor de geboorte mee ik aanraking ben gekomen (later meer over dit thema).

 

Nu weten jullie waarschijnlijk wel dat ik weer op reis ga (dit keer niet op de fiets) en ik onder andere ga beginnen met het schrijven van een boek. En precies wat ik nu schrijf; het zal een boek worden over mijn helende / schitterende reis.

 

Of je hier nu in gelooft of niet; ik voel sterk wat ik mag doen. Dit komt heel diep uit mezelf. Er is geen druk, stress of bewijsdrang. Ik ervaar sinds kort een enorme drive, kracht en geluk. Er is van alles aan het borrelen en veel dingen lijken ineens op z’n plek te vallen. Het maakt me zo dankbaar! Ik heb niet voor niets de tijd en ruimte om dit nu met beide ogen aan te kijken en de reis naar binnen te gaan maken.

 

Ik vertrek over een week naar Londen. Mijn lievelingsstad, wat tevens iets anders in mij aanspreekt. En ook dat vind ik heerlijk. Me begeven onder de mensen. Van daaruit heb ik het plan door Engeland en Schotland te reizen en voor langere tijd op een mooie plek te blijven. Het is de tweedeling in mezelf, die aan alle kanten geleefd wil worden. 

29 jaar | Een brief aan mezelf

29 jaar | Een brief aan mezelf

Lieve Aleid,

Een paar weken geleden heb je de 29 jaar aangetikt. Je zit zowaar in je dertigste levensjaar en hebt veel bijzondere plannen voor de komende maanden. Mooi hoe je jouw levenservaringen bent gaan vormgeven in een schitterend leven. Schitterend Leven is zowel jouw levenskunstproject als je onderneming, maar bovenal hét leven dat jij wilt leiden! Ik heb gezien dat dit voor jou niet zonder slag of stoot is gegaan en dat je jaren hebt geworsteld met jezelf, je omgeving, de wereld en het ‘vooropgezette’ plan die leven lijkt te heten.

 

Je maakt het je dikwijls niet makkelijk, maar opgeven zul je niet zomaar. Daarvoor is jouw enthousiasme en doorzettingsvermogen te groot. En juist dat gegeven maakt dat jouw leven uit steeds meer mogelijkheden is gaan bestaan. Ondanks – of misschien wel dankzij – de fysieke beperkingen die op het moment ook een onderdeel zijn van jouw leven.
Aleid, je mag ontvangen! Ook al ben je graag op jezelf, het is heel gemakkelijk om je daardoor te verstoppen voor hoe jij je eigenlijk écht kunt voelen. En ja, dat is de afgelopen maanden vaak niet zo fijn geweest, maar schaam je daar alsjeblieft niet voor. Jij bent degene die zelf leiding neemt over je leven en nauwkeurig kan voelen wat wel en niet goed is voor jou. Dus luister daarnaar. Alleen dan kun je veel betekenen voor zowel jezelf als voor je omgeving!

 

Datgene wat je onderweg
bent tegengekomen in je leven en tijdens
je (fiets)reizen, pas je toe in alles wat je doet.

 

Een lichte wereld

 

Nu ben je weer in jouw geliefde bergen. Een wereld waar jij je zo blij en (meer dan) thuis voelt. Alsof je er vandaan komt, zo vertrouwd voelt het voor jou. En bovenal, je doet er veel inspiratie in jezelf op. Het berglandschap om je heen ervaar je als schitterend, maar het is ook alsof het je meer naar binnen laat keren. Misschien wel meer dan bij jouw fietsreizen. In de bergen kun je het makkelijkste puur ‘zijn’ en dat maakt dat er veel levenslust in jou naar bovenkomt. Het speelse, onbevangen, vrolijke en pure kind zie ik naar voren komen. Of eigenlijk, jouw essentie komt hier helemaal tot haar recht.
Het afgelopen jaar ben je meer en meer vanuit licht gaan leven. Je ervaart het licht in jezelf, bij anderen en in de wereld. Dat je voor onbepaalde tijd bent gaan fietsen, heeft hier voor een groot deel aan bijgedragen. Ook het leven hier in de bergen, heeft vorig jaar een verschil gemaakt. En nu ben je de stap gaan maken om vanuit Schitterend Leven andere vrouwen te begeleiden naar een licht(er) leven, vanuit het licht in zichzelf. Datgene wat je onderweg bent tegengekomen in je leven en je (fiets)reizen, pas je toe in alles wat je doet. Daar inspireer, motiveer en raak je heel wat mensen mee. Is dat ook niet wat je heel graag wilt?!

 

Eind oktober van het afgelopen jaar, ben je weer op de (bamboe)fiets gestapt. Net voordat je aan je reis begon, kwam je een groot thema in jezelf tegen. Dit thema zit op meerdere vlakken, heel diep bij jou. Er zijn dingen heel duidelijk geworden en je bent dit met beide ogen gaan aankijken. Het hoe en wat van het prille begin van jouw leven (ontwikkeling hypofyse-tumor in embryonale stadium), ben je gaan onderzoeken. Je bent tegengekomen wat je diep van binnen wel wist. Je hebt antwoorden gekregen, bevestiging, onvoorwaardelijke liefde en vertrouwen. Het is een onderdeel van jouw leven dat gezien wil worden. Iets ‘weten’ is voor jou vaak niet voldoende. Dit stuk in jou wil met beide ogen aangekeken worden en alle emoties doorvoelen. Een thema in je leven wat je vooral zelf aan het doorleven bent. Het heeft je tot nu toe al veel gegeven. 

 

Fietsen, fietsen, fietsen…

Zo fietste je een aantal maanden geleden opnieuw de polders in (dit keer als het kleine, eenzame kind). Deze vorm van verlorenheid (die ook bij jou hoort) gaat hand in hand samen met jouw drang naar vrijheid. Je wilt het liefste alles met jan en alleman delen, over datgene wat er in je leeft. Je beleeft op ‘onzichtbaar’ vlak enorm veel. Geregeld komt het stemmetje nog naar boven dat het wellicht te vaag is wat je deelt. Waardoor je je nog veel inhoudt. Heb ook hier vertrouwen in. Mensen die hiervoor openstaan, zullen het willen lezen, horen of met je over in gesprek willen gaan. Vertrouw en stel jezelf hiervoor open! Je hebt zoveel te bieden, het is zonde om je klein te houden. Aan je ambities en plannen ligt het niet, heel goed juist dat je ze hebt. Jouw dromen, doelen en overtuigingen brengen je namelijk ver. Het is jouw leidraad in het leven. Het enige wat je hoeft te doen is hierin je hart en ziel te volgen. Ik hoef hier niet verder over uit te wijden, daarin ben je al trouw naar jezelf toe.

Het valt me op dat nu je weer in de bergen leeft, je totaal niet bezig bent met tijd en welke dag het is. Ook al werk je door aan je onderneming en de ochtenden in het hotel / restaurant, jij ervaart het leven hier meer als rust. Het besef dat je iedere dag de bergen in zou kunnen, maakt je als een jubelend kind zo blij. Die sfeer geeft jouw innerlijke wereld de ruimte voor creativiteit.
Eveneens laat je Schitterend Leven ook in Oostenrijk doorgaan (lichtsessies, wholesale van je kaarten, schrijven van artikelen, werken aan je gedichtenbundel). Zoals jij thuis in Leiden ook zeker geluk ervaart, komt het daar vooral neer op tevredenheid. Hier in de bergen heeft deze tevredenheid plaats gemaakt voor het verlangen naar jouw schitterende leven. Je zou hier makkelijk kunnen wonen. Diep van binnen is het leven hier wat jij zou willen, maar het lijkt alsof iets je nog tegenhoudt. En volgens mij weet jij zelf heel goed waar jij nog meer naar verlangt ;-)

 


Aan de andere kant zit ook die enorme drive in jou om te blijven ontdekken. Je bent nieuwsgierig naar wat er nog meer is aan de overkant. Wat heel mooi is om te zien, is de groei die je hierin hebt doorgemaakt. Vanuit de rust, het vertrouwen én de kracht in jezelf, blijf je ontdekken en verdergaan. Je zit ook niet voor niets op de ‘scheidslijn’ van Steenbok (aarde) en Waterman (lucht). Je ergens willen settelen / aarden, doe je het liefste in combinatie met leven in vrijheid; gaan en staan wanneer je wilt. Dat je sterk vanuit idealen en je intuïtie leeft, is niet vreemd voor jou. Je bent niet aan het vluchten, omdat het gras bij de buren misschien wel veel groener is. Nee hoor, jouw ontdekkingstocht ben je gaan maken vanuit jouw verlangen om het licht in jezelf én in andermans leven te laten schijnen. En is dat niet wat jij stiekem je hele leven al wilt? Je hebt hier handen en voeten aan weten te geven. Je bent ‘klaar’. Zoeken, twijfelen, worstelen, leiden en lijden door angst…. Het hoeft niet (meer).
Ervaar jouw ziel als je werkgever en er zullen vele mooie dingen op je pad verschijnen. 


KIJKEN IN DE ZIEL | Leven voor de geboorte

KIJKEN IN DE ZIEL | Leven voor de geboorte

Zoals jullie waarschijnlijk wel weten, ben ik (voor nu) bewust gestopt met mijn fiets-reis. De aanleiding hiervoor was de vele weerstand, die net voor mijn vertrek heel sterk naar voren kwam. Dat deze weerstand mij iets te vertellen heeft, is me inmiddels wel duidelijk. Dit is iets wat niet aan de oppervlakte zit, maar diep van binnen. Ik ben gaan kijken in mijn ziel.

 

Op het moment zit me iets goed dwars. Of beter gezegd, er zit van alles te knagen. Ook al vind ik het fijn weer thuis te zijn, het thema weerstand laat zich nu goed zien. Alsof dit naar de achtergrond zal verdwijnen, wanneer je weer ‘veilig’ thuis bent. Maar niets is minder waar! Thema’s en gevoelens die uitgewerkt mogen worden, komen terzijnertijd toch wel naar boven. En dat is niet altijd fijn, maar wel essentieel voor de stappen die we mogen maken in het leven.

Embryonale stadium

Diep in mezelf ervaar ik nu heftige emoties. Emoties die op het moment de boventoon voeren, al een paar dagen lang. Ik laat het er lekker zijn en ben blij dat ik niet allerlei afspraken heb. Het klinkt misschien gek, maar de weerstand leidt me terug naar het embryonale stadium, de tijd in mijn moeders buik. Dit is iets wat al mijn hele leven speelt, want in die tijd begon ik een tumor bij de hypofyse te ontwikkelen. Nog onschuldig van aard, want de eerste 9 jaar van mijn leven ervoer ik geen problemen.

 

Deze week kan ik niet anders dan met beide ogen mezelf aan te kijken. Heel confronterend, maar o zo belangrijk! Ik heb het gevoel dat ik nu echt mag landen in de basis van mijn leven. Stappen overslaan om bepaalde dingen uit de weg te gaan, is er niet meer bij. Ik mag helemaal zijn in mijn essentie en van daaruit verdergaan. En wat is dat een bevrijding! Ik ervaar zoveel wijsheid en rijkdom, dat ik in staat ben me te verbinden met die periode van voor de geboorte.

 

Zo hoorde ik laatst een treffende zin: Ieder volwassen trauma is een foetaal trauma.  Zo zie je maar hoeveel er al vóór de geboorte, in ons ligt opgeslagen.

 

In een notendop uitgelegd: de hinder die ik kan ondervinden in het dagelijkse leven, is aangelegd in de tijd dat ik als klompje cellen in de baarmoeder zat. Afgelopen winter verbleef ik voor een tijdje in de Alpen en daar ben ik dit stuk in mezelf gaan aanpakken. Waarom ontwikkelde ik in zo’n vroeg stadium een tumor in hét centrum van mijn hoofd, wat staat voor DE WIL OM TE LEVEN? Een grootse vraag die me al sinds mijn puberteit bezighoudt. Inmiddels heb ik hier een antwoord op gevonden. Ik zal dit zeker ter sprake brengen, daar kom ik nog op terug.

 

De periode voorafgaand  aan het leven op aarde, is essentieel voor wat jij als mens hebt uit te dragen. We mogen leren, ervaren, fouten maken en genieten.

 

Nu er voor mij veel op haar plek is gevallen, is er meer acceptatie en rust. Ook voel ik een enorme drang opkomen, mezelf uit te spreken. Ik heb in mijn leven al vele puzzelstukjes mogen leggen en daar heb ik deze week een aantal aan toe mogen voegen. Mijn leven is zich een geheel gaan vormen en nu is het de kunst om vanuit mijn ziel het aan te blijven sturen. 

 

Hoe is dit voor jou? Neem jij wel eens een kijkje in je eigen ziel? Waar leef jij voor?