KIJKEN IN DE ZIEL | Leven voor de geboorte

KIJKEN IN DE ZIEL | Leven voor de geboorte

Zoals jullie waarschijnlijk wel weten, ben ik (voor nu) bewust gestopt met mijn fiets-reis. De aanleiding hiervoor was de vele weerstand, die net voor mijn vertrek heel sterk naar voren kwam. Dat deze weerstand mij iets te vertellen heeft, is me inmiddels wel duidelijk. Dit is iets wat niet aan de oppervlakte zit, maar diep van binnen. Ik ben gaan kijken in mijn ziel.

 

Op het moment zit me iets goed dwars. Of beter gezegd, er zit van alles te knagen. Ook al vind ik het fijn weer thuis te zijn, het thema weerstand laat zich nu goed zien. Alsof dit naar de achtergrond zal verdwijnen, wanneer je weer ‘veilig’ thuis bent. Maar niets is minder waar! Thema’s en gevoelens die uitgewerkt mogen worden, komen terzijnertijd toch wel naar boven. En dat is niet altijd fijn, maar wel essentieel voor de stappen die we mogen maken in het leven.

Embryonale stadium

Diep in mezelf ervaar ik nu heftige emoties. Emoties die op het moment de boventoon voeren, al een paar dagen lang. Ik laat het er lekker zijn en ben blij dat ik niet allerlei afspraken heb. Het klinkt misschien gek, maar de weerstand leidt me terug naar het embryonale stadium, de tijd in mijn moeders buik. Dit is iets wat al mijn hele leven speelt, want in die tijd begon ik een tumor bij de hypofyse te ontwikkelen. Nog onschuldig van aard, want de eerste 9 jaar van mijn leven ervoer ik geen problemen.

 

Deze week kan ik niet anders dan met beide ogen mezelf aan te kijken. Heel confronterend, maar o zo belangrijk! Ik heb het gevoel dat ik nu echt mag landen in de basis van mijn leven. Stappen overslaan om bepaalde dingen uit de weg te gaan, is er niet meer bij. Ik mag helemaal zijn in mijn essentie en van daaruit verdergaan. En wat is dat een bevrijding! Ik ervaar zoveel wijsheid en rijkdom, dat ik in staat ben me te verbinden met die periode van voor de geboorte.

 

Zo hoorde ik laatst een treffende zin: Ieder volwassen trauma is een foetaal trauma.  Zo zie je maar hoeveel er al vóór de geboorte, in ons ligt opgeslagen.

 

In een notendop uitgelegd: de hinder die ik kan ondervinden in het dagelijkse leven, is aangelegd in de tijd dat ik als klompje cellen in de baarmoeder zat. Afgelopen winter verbleef ik voor een tijdje in de Alpen en daar ben ik dit stuk in mezelf gaan aanpakken. Waarom ontwikkelde ik in zo’n vroeg stadium een tumor in hét centrum van mijn hoofd, wat staat voor DE WIL OM TE LEVEN? Een grootse vraag die me al sinds mijn puberteit bezighoudt. Inmiddels heb ik hier een antwoord op gevonden. Ik zal dit zeker ter sprake brengen, daar kom ik nog op terug.

 

De periode voorafgaand  aan het leven op aarde, is essentieel voor wat jij als mens hebt uit te dragen. We mogen leren, ervaren, fouten maken en genieten.

 

Nu er voor mij veel op haar plek is gevallen, is er meer acceptatie en rust. Ook voel ik een enorme drang opkomen, mezelf uit te spreken. Ik heb in mijn leven al vele puzzelstukjes mogen leggen en daar heb ik deze week een aantal aan toe mogen voegen. Mijn leven is zich een geheel gaan vormen en nu is het de kunst om vanuit mijn ziel het aan te blijven sturen. 

 

Hoe is dit voor jou? Neem jij wel eens een kijkje in je eigen ziel? Waar leef jij voor? 

EIGEN KOERS VAREN | Ik heb een keuze gemaakt

EIGEN KOERS VAREN | Ik heb een keuze gemaakt

Misschien herken je het wel. Je hebt een mooi plan en je gaat er helemaal voor. Een idee dat je ver gaat brengen. In dit artikel vertel ik je meer over mijn (innerlijke) reis en het varen van mijn koers. Een reis die van binnenuit komt en zich vervolgens in allerlei vormen giet. Op het moment heb ik een keuze gemaakt en daar zal ik je meer over vertellen. 

 

Het leven valt vaak niet te plannen. Het is maar goed dat we wel allerlei plannen maken en daarbij een doel voor ogen hebben. Het houdt ons gefocust, waardoor we ergens voor gaan. Onze dromen, het tikken van ons hart en onze unieke kwaliteiten. Zij zijn essentieel om dát leven te leiden, waar je van gaat schitteren! Voor mij is dit altijd al een leidraad in mijn leven geweest.


Als jong kind, was ik veel aan het stralen en ervoer ik de wereld om me heen als licht. Vanaf ongeveer mijn 9e jaar begon dit te veranderen. Ik ging vanuit mijn kern, naar een leven in mijn hoofd. Een hoofd vol angsten en onzekerheden. Ik begon me te verstoppen, zag overal tegenop en was veel verdrietig. Het pure, onbevangen kind begon te worstelen met het leven. Achteraf gezien, was het ook de leeftijd dat de tumor in mijn hoofd grotere vormen begon aan te nemen. Letterlijk en figuurlijk zat hij duidelijk in de weg.


Deze twee verschillende periodes, ervaar ik als de dualiteit van het leven. Je kunt je laten leiden door angst en negativiteit. Aan de andere kant is er ook de keuze vanuit licht, liefde en je schitterende kern te leven. Het is maar net waar je voor kiest. Door dichtbij jezelf te blijven, gaan angst en negativiteit minder snel met je op de loop.

Sinds de laatste tijd is het kleine, pure en lichte kind dichtbij. Ze loopt met me mee op mijn levenspad. Ze fietst met mee, terwijl ik Nederland / Europa verken op de fiets. Door nauw contact te hebben met mijn innerlijke kind, kan ik nauwkeurig aanvoelen welke keuzes is mag maken.
Sinds ik 14 jaar geleden geopereerd werd aan een hersentumor, is mijn leven enorm veranderd. En wat ben ik blij dat dit al op jonge leeftijd is gebeurd! Noodgedwongen wordt er van me gevraagd om iedere dag, ieder moment te luisteren naar wat mijn lichaam me te vertellen heeft. Ik kan je zeggen dat ik hier vaak mee geworsteld heb. Want weet je, onze maatschappij draait maar door. Vaak vanuit ieders ratio. Ik voelde me geregeld eenzaam, omdat ik vanuit mijn gevoel wilde leven. Het leek niet te mogen en ik voelde me anders. Maar nu kan ik niet anders meer dan mezelf dit vanuit liefde toe te staan. Ik heb niet voor niets dit pad in mijn leven gekozen, dus kan ik er maar beter iets moois mee gaan doen.

SLAPEN ‘OP’ DE FIETS

Ruim een week geleden begon ik emotioneel te wankelen en sindsdien ervaar ik fietsen (met alles daaromheen) als ballast en zwaar. Mijn ratio (en die van mijn omgeving) zegt af en toe ”Wat jammer”. Maar het is wel duidelijk dat het voor nu klaar is, het is wat mijn lichaam en geest me vertelt. Dit is wie ik óók ben. Ik ben van nature een vrolijk en spontaan persoon, met een lichaam / hoofd die geregeld een eigen leven leidt.

Over het algemeen krijg ik in de middag een slaap-aanval en dat is met mijn medicatie niet op te vangen. Vooral wanneer ik op de fiets zit, is dit erg lastig (slapen op de fiets en de richting verandert vanzelf haha!). Ik ben dan aan het vechten tegen de slaap. En dat is iets waar ik het nu helemaal mee gehad heb. Er niet aan toe kunnen geven, put me zo uit, dat ik continue achter de feiten aanloop. Of ik nu mijn leven leid vanuit huis of dat ik nu onderweg ben, ik kom dit overal tegen. Zowel mijn kwaliteiten, als mijn beperkingen. En laat het nu juist net zo zijn dat deze twee dingen ook mooi samen kunnen gaan!

Ik ervaar geregeld nieuwe mogelijkheden, ook al is het ook vaak niet makkelijk. Het is zwaar om te voelen hoe snel het ‘normale’ leven mijn hoofd laten uitputten. Laat staan het reizen. Ik ben daardoor snel overprikkeld, maar tegelijkertijd zoek ik het ook op voor mijn levensgeluk. Ik maak dan wel geen fysieke hormonen aan die – o zo belangrijk zijn om te (over)leven – het GELUKSHORMOON wordt wel veelvoudig aangemaakt. PUUR NATUUR! 

KORTOM, ik heb besloten om vandaag huiswaarts te keren. En dat doe ik niet fietsende, maar met de bamboe-fiets in de trein. Misschien komt het abrupt over (voor mij eigenlijk ook wel), maar voor nu is het beter zo. 

Waar ik graag mee wil afsluiten: ik heb de laatste weken veel inspiratie opgedaan. Zo ben ik van plan meer met kleur te werken. Datgene wat er in me leeft niet alleen in woord te vatten, maar ook in kleur en vorm. Als kunstzinnig therapeute mis ik dit toch wel. In mijn huisje ga ik een bureautje voor het raam creëeren, zodat daar de focus is voor mijn (levens)werk. Ik ben van plan iets te ontwikkelen van waarde, voor vrouwen tussen de 20 – 35 jaar. Ik wil hen motiveren om vanuit hun hart en ziel te leven, naar een lichter leven vol mogelijkheden. En tot slot ga ik me richten op mijn doelen voor 2018! Er staan mooie dingen in het verschiet en dat allemaal vanuit (een) Schitterend Leven ♡


TOUR D’ALEID | Opnames + uitzending Omroep Zeeland

TOUR D’ALEID | Opnames + uitzending Omroep Zeeland

Gistermiddag werden er in omgeving IJzendijke in Zeeuws-Vlaanderen, tv-en radio opnames gemaakt van mijn fietsproject / levensproject door Omroep Zeeland. Spannend, want ik had zoiets nog niet eerder meegemaakt. Maar wat was het leuk! Ik ben een drempel overgegaan en dat wil ik graag met jullie delen ♡

Met bonzend hart heb ik de opname bekeken. Gisteren werd deze om 17.00 uitgezonden op Omroep Zeeland. Op dezelfde tijd was het ook te horen op de radio. Ik ben niet gewend mezelf te zien op video en ben dit altijd uit de weg gegaan. De confrontatie met mezelf vind ik lastig, ik vind snel iets van mezelf. Nu weet ik wel dat ik niet moet piepen en dat dit allemaal tussen mijn oren zit. Het is daarin een kwestie van mezelf kwetsbaar durven opstellen. Nu heb ik hier vaak geen moeite mee, maar op film is dit iets anders ;-) 

En weet je, nu dit een eerste aftrap is, begin ik binnenkort gewoon zelf met video’s maken (wat ik stiekem al veel langer wil, maar het nog veilig voor me uitschoof). Daarbij kun je me volgen via Facebook en Instagram, om mijn (innerlijke) reis te volgen. 

KLIK op onderstaande link voor de radio- en tv uitzending:

https://www.omroepzeeland.nl/nieuws/101983/Op-de-fiets-naar-Londen-Ik-zoek
-de-grenzen-op
-van-mijn-lijf

 

IK FIETS | Dagboekje op reis

IK FIETS | Dagboekje op reis

Afgelopen week bestond uit veel gevoelens. Vooral geluk stond en staat op de voorgrond. Een aantal dagen voor ik begon aan mijn fiets-project, ervoer ik geregeld angst / weerstand. Innerlijk begon ik me te verzetten tegen de tijd en ervaringen die komen gingen. De ‘angst voor het nieuwe’, maakte me aan het wankelen. Maar ja, is het wel zo nieuw dan? Deze manier van onderweg zijn kende ik toch al!? Als ik het zo bekijk zit onze geest grappig (en soms ook complex) in elkaar. In deze blog deel ik mooie foto’s van de afgelopen week, evenals de berichten die ik eerder al op social media deelde. Lees je mee? :-)

28-10

DANKBAARHEID , de plotselinge CONFRONTATIE met de M R I – S C A N + alles daaromheen.

Ennn gooo…! Morgen start ik met mijn FIETS-PROJECT. De afgelopen maand heb ik hier op wat voor manier dan ook, naartoe gewerkt. In mijn hoofd en hart was ik er geregeld mee bezig en dat heeft voor net wat meer energie gezorgd dan anders. Ik heb een sterk doel voor ogen en dat heeft me opgepept. Vooral omdat ik dit in mijn eentje mag doen, vanuit mijn eigen kracht het neer mag zetten. 
Zo heb ik de vrijheid en het geluk van het onderweg zijn, de afgelopen tijd al ervaren. De energie zat in me, het enige wat ik nu nog hoef te doen is om van hieruit te gaan fietsen / beleven. Dat maakt me toch zo’n dankbaar mens! 

DE AFGELOPEN 2 DAGEN had ik nog allerlei afspraken. Van de (antroposofische) tandarts, tot een hele leuke fotoshoot (daar zie je komende week meer over), gezelligheid met vrienden en donderdagavond nog een MRI-scan. Deze scan is de jaarlijkse controle i.v.m. de tumor in mijn hoofd. Het klinkt misschien vreemd, maar over het algemeen lig ik opgewekt onder die scan. Gedurende 30 min is het een hoop kabaal en dat is nu niet bepaald een pretje. Toch is er altijd iets rondom die MRI wat ik niet helemaal thuis kan brengen. Ik denk nooit, maar dan ook nooit na over het feit dat het deze keer wel gegroeid zou kunnen zijn. Dat kun je natuurlijk ook wel VERTROUWEN noemen en blijkbaar ervaar ik die als rust in mezelf. Dit is nooit anders geweest. 

Nu kwam het donderdag op alle vlakken heel overweldigend op me af. Ik werd ineens zo met mezelf en mijn hoofd geconfronteerd, wat ik nog niet eerder heb ervaren. Het spiegeltje zat zo, dat ik midden op mijn hoofd neerkeek. Dit voelde als een hele grote confrontatie. In plaats van in mijn hoofd te zitten, keek ik er nu recht op neer. In dat half uur kwam álles samen. De kwetsbaarheid van het leven, hoe mijn lichaam het verlangen van mijn ziel kan beperken (en tegelijkertijd dat ik met de kracht van mijn geest / ziel de beperkingen zachter kan maken), de gedachte WAAROM ik eigenlijk ga fietsen en niet lekker veilig en vertrouwd thuis blijf? De tranen stroomden over mijn wangen en de weerstand om te gaan fietsen was enorm groot. Voor mij is dit gelijk ook een teken dat ik de medicatie voor mijn hormonale systeem hier goed op mag aanpassen. De komende tijd wordt er immers weer wat anders van me gevraagd. 

Zo trakteerde ik me gisteren op dit ‘magische’ armbandje, om mezelf iedere dag aan mijn kracht te herinneren. ”You are magic”. Hij komt van het leuke winkeltje Lucies in Leiden, waar overigens ook mijn kaarten te koop zijn 

30-10

I K  F I E T S

Ik ben inmiddels onderweg! Gistermiddag naar Rotterdam vertrokken en straks weer door. Wat mij opvalt is dat ik met een heel ander gevoel van start ben gegaan, vergeleken met vorig jaar. Ik ervoer het toen gelijk als een gevoel van FLOW, vrijheid, een verademing. Maar deze elementen zijn het afgelopen jaar steeds meer en meer verankerd in mezelf, waardoor ik het fietsen niet nodig heb om dit te ervaren. 

De komende tijd zal uitwijzen wat het fietsen met alles daaromheen, me brengen zal. De WEERSTAND die ik de afgelopen dagen al ervoer, is lekker prominent aanwezig ;-) Ik kan me daardoor laten leiden, maar mag het er ook laten zijn. DIT IS WAT ER IS, NIET MEER OF MINDER! 

 

1 nov.

Wat doe je als het regent? Juist ja, alles afdekken – inclusief mezelf – :-)

Op het moment ben ik nogal gesloopt en fiets ik vandaag een klein stukje. Zojuist een slaapplek kunnen regelen via Vrienden op de fiets in het mooie Zierikzee, na een heel leuk verblijf te hebben gehad bij mensen thuis in Renesse.

F I E T S E N . I N . N E D E R L A N D 

Bovenstaande afbeelding van Nederland kan ik over een tijdje weer bijwerken met de route die ik nu afleg. Zoals ik vorig jaar ook vanuit mijn levensproject ben gaan fietsen, heb ik veel mogen zien van ons land (boven het midden + de eilanden ) met haar vele inwoners, leuke stadjes en mooie natuur. Nu neem ik de andere richting; namelijk die naar het zuiden. Op het moment kijk ik uit over de Oosterschelde en bevind ik me op Schouwen-Duiveland. Ook wel het 2e eiland van boven.

2 nov.

ZICHTBAAR mogen worden en de VRAAG VAN OMROEP ZEELAND!

Een week geleden, net voordat ik begon met fietsen, had ik een fotoshoot. En niet zomaar eentje! Diepgangjournalist is bezig met een schitterend project, waarbij ze een aantal vrouwen fotografeert met het thema ‘vrouwelijkheid’. Ze noemt haar project ‘De rode draad’, waarbij iedere vrouw een rode shawl draagt.

Zo is deze foto gemaakt onder een bruggetje in Leiden. Uiteindelijk zijn er ook foto’s gemaakt middenin de Haarlemmerstraat (winkelstraat)! Nou nou, dat was een stap buiten mijn comfort-zone. Maar juist zo leuk, door het gewoon te DOEN! 

Mijn motto m.b.t dit thema: “Je mag zichtbaar zijn in je eigen kracht. Het is zonde voor de wereld om je te verstoppen. Ook jij hebt iets te geven”. En laat het nu net zo zijn dat ik vandaag een mail kreeg van OMROEP ZEELAND, met de vraag of ze me mogen filmen, m.b.t. mijn fiets / levensproject. Hoe gaaf is dat! Ook wel heeel spannend hoor hihi. Ik ben niet gewend mezelf op film te zien en horen. Maar laat dit nu juist dé stap zijn die ik al langer wil maken! Wordt vervolgd…. 

Foto’s door: Diepgangjournalist

3 nov.

FIETSEN EN MOGEN ZIJN IN DE FLOW

Ik ben nog maar 6 dagen onderweg en ik ben al zoveel rijke ervaringen en ontmoetingen verder. Zo voelde een week geleden mijn project ineens heel overweldigend. Het maakte me verdrietig en ik voelde me het kleine meisje die werd losgelaten om te logeren bij een vriendinnetje. De veiligheid en geborgenheid van mijn huisje ben ik weer gaan voelen (dit was vorig jaar alles behalve zo, waardoor ik letterlijk jubelend weg fietste). De gezellige periode van herfst en winter, lieten me nu in een veilig coconnetje verblijven. 

Nu ben ik alweer zoveel rijke momenten verder, dat dit voor mij heel veel waard is. De prachtige ervaringen van vorig jaar, duren voort. En weet je, ik ervaar het nu zelfs als nog INTENSER! Ik heb tot nu toe iedere dag op een andere plek geslapen, waardoor ik in de FLOW blijf van het onderweg zijn. Ik heb meer contact met mijn innerlijke wereld. Mijn HART en ZIEL geven iedere keer weer, heel nauwkeurig aan dat ik mag Z I J N. Maar ook welke keuzes ik onderweg mag maken. Ik heb een enorm vertrouwen en daar mag ik op bouwen. Daarbij is het een magisch gevoel dat wanneer je gaat DOEN en in beweging komt voor datgene waar jouw innerlijke vuurtje voor brandt, er zoveel rust ontstaat. Misschien herken jij dit ook wel!?

Ik heb de afgelopen 6 dagen in totaal zo’n 180 km gefietst (met zadelpijn van heb ik jou daar ). Vanuit Leiden naar Rotterdam, door naar Hellevoetsluis. Vervolgens Zeeland in naar Renesse, Zierikzee, Goes en nu Middelburg. Met ogen die in de middag de neiging hebben om dicht te vallen. Met een lichaam die veel rust nodig heeft en bovenal met een ziel die wil ‘vliegen’!

dagboekje

Schitterend Middelburg. Van hieruit ben ik naar Vlissingen gegaan en na 2 dagen nam ik de boot naar Breskens in Zeeuws-Vlaanderen. 

dagboekje

En tot slot rond ik deze blog af met veel groetjes uit Lief Huisje Zeeland Tot snel! X

 

In (onbetaalde) samenwerking met:

Hallo wereld: HIER BEN IK!

Hallo wereld: HIER BEN IK!

Dat jij en ik onze plek op aarde mogen innemen, staat al sinds onze geboorte vast. Vaak zitten we onszelf in de weg, omdat we van onszelf niet te veel mogen opvallen en ‘gewoon’ normaal zouden moeten zijn. Maar waarom zou je jouw talenten verhullen voor de wereld om je heen? Wat maakt dat je bang bent om te veel op de voorgrond te staan? In dit artikel laat ik je zien dat een creatief leven zoveel meer in petto heeft dan je wellicht in eerste instantie zult denken. Stap de wereld in en zeg tegen haar: HIER BEN IK!

 

Toen ik een klein meisje was, vond ik de wereld om me heen een groot paradijs. Ik zag alleen maar licht om me heen en ik ervoer veel geluk en liefde. Ik was spontaan, lief  en vrolijk, mits mijn moeder maar in de buurt was. Er was geen weerstand om te fantaseren en te spelen. Als kind hield ik me hier iedere dag mee bezig, zonder daar over na te denken. Toen ik wat ouder was zette ik deze creatie om in de vorm van tekenen, knutselen en zingen. Iedere ochtend stond ik naast mijn bed te springen om weer iets moois te mogen maken. En ik kan je zeggen; sinds een tijdje ervaar ik deze drang (en het geluk wat hierbij komt kijken) weer iedere dag opnieuw. Het verlangen om te creëeren komt van heel diep. Ik zie het ook wel als een behoefte om ogen, oren en harten te openen. Ik wil een bijdrage leveren aan deze wereld met haar vele bewoners. 

 

Steek energie in datgene waar jij plezier uit haalt.
Je ziel zal je dankbaar zijn.

 

HIER BEN IK

We mogen er allemaal evenveel zijn. Zowel met onze kwaliteiten als valkuilen. Niemand is perfect. Vanuit dit bewustzijn mag je jouw omgeving laten zien dat je er bent. We zijn allemaal op weg, ieder met zijn of haar rugzak. Je rugzak bevat de tools om jouw leven vorm te geven. De wereld biedt ons een plek om te leren, te scheppen / creëeren, elkaar verder te helpen en liefde te verspreiden.

Hier ben ik
Probeer aan het begin van een nieuwe dag, er een gewoonte van te maken de volgende woorden uit te spreken: ”Hier ben ik”. Elke dag opnieuw sta je voor keuzes. Het is dag in dag uit aan jou of je een nieuwe weg in wilt slaan, een gezonde leefstijl gaat leven, sociale contacten wilt opzoeken of juist de tijd met jezelf gaat koesteren.
14 jaar geleden werd voor mij de keuze gemaakt een andere weg in te gaan. Een weg van wijsheid, vallen en opstaan, onzekerheid, kracht, inspiratie, licht en creativiteit. Door me voor mijn levenspad open te stellen is het als vanzelf gegaan. Ik ben gaan vertrouwen en tot op de dag van vandaag is zij mijn innerlijke raadgever.


HIER BEN IK met mijn hooggevoeligheid en een hele dosis medicijnen. Daar tegenover staat ook de kracht, positiviteit, bewustzijn en het avontuur wat in mij huist. Deze kwaliteiten en ervaringen zijn het waard om met de wereld te delen. Het is zoveel waard om mijn leven vanuit eigen voorwaarden te leven. Ik ben haar zelf gaan vormgeven en het afgelopen jaar heeft zij mij heel veel gegeven. Meer dan wat ik ooit zou durven dromen! Doordat ik vanuit mezelf ben gaan denken en voelen, zijn mijn keuzes krachtiger dan ooit te voren. Ik kom tot mijn recht, wanneer ik mijn eigen baas ben. Ik mag creëeren vanuit mijn essentie en ik ben de wereld als mijn thuis gaan zien. Daarbij komt kijken dat ik het plaats onafhankelijk werken voor mij heel belangrijk is geworden. De inspiratie en energie die het me geeft, zijn nodig voor het mooie werk dat ik doe: omdat het leven mag schitteren ♡ 

 

INSPIRATIESESSIE:

Mocht je het fijn vinden wanneer iemand met je meekijkt op een bepaald gebied in je leven, dan ben je hier aan het goede adres. Ik geef inspiratiesessies aan vrouwen die willen groeien. Dit kan met een wandeling in de natuur, maar ook in een gezellige sfeer met thee/koffie en taart. Jij staat voor 1,5 uur centraal en je gaat naar huis met 2 mooie foto’s van jezelf. Niet alleen het leven mag schitteren, ook jij mag je licht laten schijnen! ♡
Voor meer info kun je mailen naar info@schitterendleven.nl

 

VRAAG & ANTWOORD | mijn leven met een hersentumor

VRAAG & ANTWOORD | mijn leven met een hersentumor

Een paar weken geleden vroeg ik jullie om vragen in te sturen, m.b.t. mijn leven met een hersentumor en de gevolgen van dien. Het zijn een aantal mooie vragen (dank jullie wel hiervoor), die ik in deze blog zo goed mogelijk probeer te beantwoorden. Door me bewust met jullie vragen bezig te houden, is het gelijk voor mij ook een stukje verdieping. Ik hoop je met deze blog zowel te informeren als te inspireren ♡

 

  • Wat is de invloed van de hersentumor én de medicijnen op je energie en stemming? Hoe ga je hiermee om? 

 

Goede vraag! Dit is van grote invloed. Mijn energie en stemming worden bepaald door de medicatie die ik inneem, wat ik van mezelf vraag gedurende een dag, maar ook een positieve mindset is bepalend voor hoe ik me voel.

Het komt er op neer dat de ene dag, de andere niet is. Logisch natuurlijk, dat zul je zelf ook wel herkennen. Wanneer mijn dagen uit ‘moeten’ zouden bestaan (zoals vroeger meer het geval was), dan zou ik me veel meer uitgeput voelen. Hier heb ik nooit goed tegen gekund, maar na mijn operatie is dit veel erger geworden.

Vanaf het moment dat ik wakker werd uit de hersenoperatie, is mijn leven veranderd. Dit is nu ruim 13 jaar geleden. Sindsdien ben ik per oog een kwart van mijn gezichtsveld kwijt en mijn Hypofyse (hormoonklier achter de oogzenuwen) werkt niet meer, met alle gevolgen van dien. De vochthuishouding, vrouwelijk hormoon, groeihormoon, adrenaline / bijnierschorshormoon en de schildklier / stofwisseling moet ik de hele dag door zelf reguleren (minimaal 3 momenten). Eigenlijk wordt er iedere dag van mij gevraagd om bewust stil te staan, te voelen en zo nodig de medicatie en mijn ritme hierop aan te passen. Het zijn essentiële dingen die van mij gevraagd worden en waar ik door de jaren heen steeds meer naar heb leren luisteren.

mijn leven met een hersentumor

Mijn stemming en energie hebben veel met elkaar te maken. Wanneer iets té zwaar is (of dit nu lichamelijk of geestelijk is), ontstaat er snel een tekort aan bijnierschorshormoon (oftewel adrenaline). Wanneer ik dit niet tijdig of niet goed aanvul, dan raak ik uitgeput. Op die momenten lijk ik wel een emotioneel wrak, want ik kan dan blijven huilen, schiet in de boosheid en kan niet helder meer denken. Dit is iets anders dan ‘gewoon’ moe zijn na een lange dag of een zware periode. Dit is ook iets wat ik moeilijk kan uitleggen en wat ook lastig te begrijpen is voor mijn omgeving.

Waar het eigenlijk op neer komt, ik heb nog maar weinig controle over mezelf, wanneer er iets in mijn hormoonhuishouding gebeurd. Wanneer ik erg moe ben, heb ik heel veel dorst en drink ik dus ook veel. Als ik hier geen medicijnen voor slik, dan kan ik net zo goed de hele dag op de wc zitten en tegelijkertijd onder een kraan hangen. Als ik uitgeput ben, lijk ik zelf wel een kraan die niet meer dichtgaat. Huilen, huilen en nog eens huilen, gevolgd door leegte en een extreme stemmingswisseling (van lachen naar huilen). Ook niet zo gek waar vroeger de uitspraak ”Aleidje lacht, Aleidje huilt” vandaan kwam. In die tijd waren er al signalen zichtbaar dat de tumor aan het groeien was, maar hier waren we ons nog niet bewust van.

 

  • Heb je dingen die je niet mag doen dankzij je hersentumor? Heb je operaties gehad en daar nog naweeën van? Mag je alles eten? Heb je veel aan moeten passen in je leven?

 

Gelukkig heeft nog nooit iemand gezegd wat ik níet mag doen, maar alcoholgebruik wordt afgeraden. Ook wordt me afgeraden om warme gebieden op te zoeken, aangezien ik mijn temperatuurhuishouding niet zelf kan reguleren. Ik krijg dan snel koorts en voel me dan hondsberoerd. Dit kan gevaarlijk zijn, dus ik zoek het niet per se op. Me gedeisd houden en mijn lichaam koelen zijn dingen die belangrijk zijn om te doen wanneer het warm is.

 

mijn leven met een hersentumor

 

Toen in mijn puberteit de hersentumor werd ontdekt, lag ik binnen twee weken onder het mes in het Radboud in Nijmegen. Aangezien ik de tumor al sinds het embryonale-stadium heb, is er een kalklaagje ontstaan. Dit gedeelte + actief tumorweefsel is achtergebleven, aangezien ze niet alles durfden weg te halen. Bang dat het zou afbreken en dan zit ik met de grotere gevolgen. De tumor zat om de oogzenuwen heen gekapseld, evenals bij de hypofyse (kleine hormoonklier, die alle hormonen aanstuurt).

 

Door de jaren heen ben ik heel duidelijk gaan merken wat voor een effect suiker op mij (en ons allemaal) heeft. Ik begin hormonaal te wankelen, wanneer ik suiker eet. Tegenwoordig eet ik wel weer dingen met suiker hoor, maar wanneer ik het bij 1 x per dag laat is hier weinig van te merken. Hoe natuurlijker mijn leefstijl, hoe beter ik in balans ben én blijf. Sinds mijn 18e ben ik hier heel bewust mee bezig en weet ik precies wat me wel goed doet. Ik houd me daar niet altijd aan, ik ben ook maar een mens haha.

 

  • Wat kun je wél + wat niet en wat zijn je mogelijkheden en beperkingen?

     

Persoonlijk kan ik meer met de vraag wat ik wél kan, dan wat niet. Ik kan veel, maar vooral wanneer het op mijn eigen tempo is. Zo vind ik het heerlijk om op mezelf te zijn. Dat ik een half jaar geleden voor een paar maanden ben gaan fietsen, heeft hier alles mee te maken. Ook het mooie avontuur in Oostenrijk heeft hieraan bijgedragen. Ik weet dat mijn kracht zit in het leiden van mijn leven, op mijn voorwaarden. Iedere dag mag ik goed naar mijn lichaam (en geest) luisteren, want mijn leven met een hersentumor vraagt hier nadrukkelijk om. Dit is iets wat ik nog wel eens lastig vind. Ik ben een kei in het negeren van signalen die om aandacht vragen. Daarbij heb ik ook nog eens het ‘talent’ om meer van mezelf te vragen (dan ik daadwerkelijk aankan).

mijn leven met een hersentumor

Zo kan ik goed dromen, lachen, kletsen, slapen (ik val snel in slaap en kan dit overal haha), voelen, denken, mijn hart volgen, creëeren, inspireren en motiveren, op mezelf zijn, zorgen, fotograferen, verbinding leggen en contact maken, overal mogelijkheden zien, zingen, zwemmen.

Ik vind het lastig om me te concentreren, prikkels te filteren, bij mezelf te blijven in gezelschap (ik ben snel overal en nergens), mijn grenzen aan te geven, doelen te stellen, op de eerste plaats voor mezelf te kiezen, met stress om te gaan.

Ook al weet ik heel goed wat wel en niet goed voor me is, toch vind ik het lastig om duidelijk te zijn naar mijn omgeving. Doordat ik mezelf blijf uitdagen, is het des te meer van belang om duidelijk te zijn naar zowel mezelf toe als naar de ander.

 

  • Welke landen zou je nog eens willen bezoeken en waarom?

     

Haha, wat een leuke vraag! Ik zeg al jaren dat ik graag naar IJsland en Nieuw-Zeeland zou willen. IJsland om haar mystieke landschap, de uitgestrektheid van de natuur en het ietwat onaardse beeld wat ik ervan heb. Daarbij is het er eerder koud dan warm en dat is op mijn lijf geschreven ;-) Zo lijkt me Canada, de Noordpool, Zuidpool en Spitsbergen ook geweldig!

Nieuw-Zeeland om de schoonheid van het land en de veelzijdigheid die je hier terugvindt. Alles wat in Europa te vinden is (bergen, koude en warme gebieden), komt ook hier terug.

Beide landen zijn voor mij een inspiratiebron voor mijn fotografie, schrijf-werk en persoonlijke groei.

 

mijn leven met een hersentumor

 

 

Heb je nog meer vragen voor mij? Stel ze dan gerust in een reactie onder deze blog.