MINDSET | Hoe wil ik me voelen?

MINDSET | Hoe wil ik me voelen?

Overtuigingskracht
De hoge trilling van licht en overtuigingskracht, laten álles gebeuren wat je wilt. Als je maar overtuigd bent van datgene wat je wilt zijn, bereiken en doen! Het HOE is niet belangrijk.
Mindset en de wet van aantrekking. Naar mijn idee onmisbaar om in jezelf te integreren. Maar, het is des te belangrijker dat dit samengaat met zelfliefde, vanuit jouw hoogste licht. Misschien vind je het zweverig, maar dit is waarom Schitterend Leven voor mij is gaan werken! Het heeft alles te maken met het zelf vormgeven van je leven. We hebben immers allemaal het vermogen in handen.

De manier waarop je naar jezelf kijkt. De wijze waarop je denkt over (de tekorten van) geld, ziekte en liefde (of het gebrek eraan). De overtuigingen die jou tegenhouden om in beweging te komen.

Jij hebt de keuze! De keuze om te zijn en doen.
Vanuit jouw schitterende licht.
Om te zijn wie je in wezen bent.

(belemmerende) Overtuigingen
Ook ik heb vastgeroeste overtuigingen. Overtuigingen die me laten zitten waar ik zit. Maar weet je, we zijn niet het slachtoffer van deze overtuigingen. Doordat we het vaak niet door hebben, blijven we in de vicieuze cirkel van onze beperkende gedachten.

Met als gevolg: de onrust blijft maar komen. We worden boos en ongeduldig + stappen af van waar we eerst in geloofden. Het vertrouwen is ver te zoeken.

mindset

Afgelopen weekend heb ik een keuze gemaakt, waar ik van ga jubelen en dansen. Mijn vibratie is hierdoor hoog en ik heb veel energie. Heeeerlijk!

Ik heb besloten om over een week weer voor een week naar Londen te gaan! Yeah, London baby!
Als je me al even volgt / kent, weet je dat ik maar al te graag in Londen ben. Ik voel er heel veel positieve energie en vrijheid. Londen geeft me inspiratie en wat al niet meer.

Tot zover mijn hart. Mijn hoofd daarentegen, heeft hier veel over te zeggen: “want ja, HOE ga ik dit doen? Er is géén geld”.

 

Vertrouwen
Maar weet je, doordat ik me zo blij en energiek voel, om vanuit deze hoge trilling te gaan voor wat me heel blij maakt, weet ik dat het HOE zich als vanzelf ontvouwt.

Een kwestie van vertrouwen!

Naar mezelf kijken.
In liefde en met respect.

Het zijn woorden die me laten ervaren dat ik in alle facetten mezelf mag zijn. Ik ben goed zoals ik nu ben. Maar o, wat komt daar een weerstand bij kijken. Mijn ego heeft dikwijls hele verhalen te vertellen, mits ik haar geen halt toeroep.
Woorden die me naar beneden halen.
Uit mijn kracht halen.
Mezelf kwetsen.

Maar waarom? Waar is het eigenlijk voor nodig?

– Ja, ik heb striae.
– Snel last van eczeem op mijn handen
– Mijn gezicht laat zien hoe het met mijn vochthuishouding gesteld is.
– Door mijn voeten loop ik nogal naar binnen.
– Pillen en spuiten hebben me laten groeien, hormonaal doen ontwikkelen en laten me dagelijks functioneren.
– Dezelfde pillen / hormonen laten me ook dikwijls schommelen in mijn emoties, energie, vocht -en temperatuurhuishouding.

Lichte wereld
Ik kijk naar deze foto en zie mezelf lopen. In een lichte wereld aan zee. Het doet me gelijk weer denken aan die schitterende ervaring tijdens mijn hersenoperatie, 15 jaar geleden.
In het beeld van toen, loop ik niet. Mijn lichaam ligt op een heuvel, mijn ziel erboven. Zij geniet van het schitterende landschap. Een baai, omsloten door heuvels waar de zon op schittert. Niet uit te leggen, zó mooi.

Precies zoals op deze foto:
vrij, tijdloos, licht, oneindig.

Deze ervaring mag ik meenemen in het aardse leven. In mijn leven en lichaam. Of eigenlijk, de lichte wereld mogen integreren in het aardse bestaan. Vanuit vrijheid, licht en overvloed (tijdloosheid en oneindigheid).

Mijn voeten die me dragen
richting geven aan mijn weg
vertellen me te luisteren
naar het pad dat ik lopen mag.

PERSOONLIJK VERHAAL | Mijn uitdaging in kwetsbaarheid

PERSOONLIJK VERHAAL | Mijn uitdaging in kwetsbaarheid

Verbeeldingskracht
In mijn verbeelding zit ik vaak bovenop een berg. Dan voel ik me gedragen.

Stevig en dromerig op aarde.

Omringd door schoonheid om me heen. Daarbij worden uitgenodigd om dit ook in mezelf te mogen ervaren.

De eeuwige inspiratie waarmee ik gevoed word, in een landschap van licht, tijdloosheid en vrijheid. Alsof ik me weer dichtbij de bron van het ‘hemelse’ licht bevind. Die hemelse wereld van licht, liefde, vrijheid en tijdloosheid. Ik was er jaren naar op zoek. Hier op aarde en daarbuiten.

 

De jaren voor én na de operatie lieten me wankelen. Als kind liep ik al rond met veel verdriet, eenzaamheid en boosheid. Ik voelde me niet compleet en was veel bezig met de dood, terwijl daar toen geen directe aanleiding voor was. Vandaag de dag kan ik het gevoel van ‘niet compleet’ zijn nog steeds ervaren, maar nu weet ik heel sterk wat ik nodig heb. Ik geef de ruimte aan mezelf om me heel te voelen.

 

Geboren worden
Ik schreef er al eerder over en ga hier ook zeker nog een artikel aan wijden. Wanneer je geboren wordt als alleen-geboren-tweeling, heeft dit meer impact op je leven, dan je wellicht in eerste instantie denkt. Voor mij een levensthema waarbij er van me gevraagd wordt om op mijn eigen benen te staan. Letterlijk en figuurlijk. Het letterlijk kunnen vertrouwen op mijn benen en voeten, heb ik altijd heel lastig gevonden.
Z
oals ik deze blog begon met ‘in mijn verbeelding sta ik stevig in de bergen’, zo mag ik juist in de realiteit vertrouwen op mezelf. Ik heb een sterk vertrouwen / overtuiging in mijn verbeeldingskracht. Dit vertalen naar het lichamelijke, is nog best een uitdaging!

 

Mijn uitdaging
Soms weet ik het even niet meer.
Zoals nu ik zo tegen mezelf aanloop.
Ik heb sinds december ‘last’ van diepe emoties. Verdriet en boosheid die ik vaak veilig kon verstoppen, zijn sinds een paar maanden veelvuldig aanwezig. Situaties die er niet voor niets zijn en me triggeren in dit gevoelige stuk.

De licht-energie waar ik mee werk, laat als vanzelf licht schijnen op mijn schaduwkanten.
Ik zet nieuwe stappen, waardoor patronen, valkuilen en emoties zichtbaar worden.
Het is intens. Heel intens. Zo nu en dan heb ik het hier met anderen over. En ook al kan ik goed over mijn eigen dingen praten, dit vind ik heel lastig. Vooral pijnlijk.

Kwetsbaar
En ik maar denken dat ik door te schrijven, me al kwetsbaar uit. De dingen die nu naar boven komen en heel duidelijk gezien willen worden, voelen wel heel kwetsbaar.
Als een flinterdun draadje, dat ieder moment kan knappen. Het vergt moed om stap voor stap het zeer kwetsbare stukje in mezelf steeds meer bloot te leggen.

 

Zoals een lamp een object kan verlichten, zo werkt dit ook bij lichtwerk (wat ik zowel op mijn klanten als op mezelf toepas). Een schitterende methode om licht te schijnen op dat wat gezien wil worden, maar dat kan ook betekenen dat de schaduwkanten aan het licht komen. De kanten van onszelf die vooral diep weggestopt worden, omdat ze té eng en verdrietig voelen. Het zijn vaak de kanten in onszelf waar we bang voor zijn.
Bang voor de pijn.
Bang voor onze eigen kracht.
Bang voor je kwetsbaarheid.

 

Dat is wat ik nu zelf heel duidelijk ervaar. Ik kan al een tijdje de echte pijn voelen, ik kan het uiten, ik kan het laten zijn.
Het ruimt op.
Het voelt eenzaam.
Het voelt wankel.

 

De kracht die hieronder zit, komt bij tijd en wijle naar boven. Het is iets waar ik doorheen mag. Door de pijn heen, naar meer en meer vrijheid in mezelf. Het mogen erkennen van de kracht in mezelf. Die mijn ‘beperkingen’ overstijgt.

Dit is ook juist wat ik vanuit Schitterend Leven jou wil meegeven. Krop het niet op. Verstop je niet. Ga het aan, ga er doorheen. Zoek de steun en wijsheid in jezelf en vraag hulp wanneer je het zelf even niet meer weet. Zorg dat jij het stuur in handen hebt, om sturing te geven aan je leven. De kracht in jou wil met de wereld worden gedeeld!

15 JAAR GELEDEN: een zeer bijzondere ervaring

15 JAAR GELEDEN: een zeer bijzondere ervaring

12-12-18

Vandaag kijk ik 15 jaar terug.
Het is december.
Het einde van het jaar.
Ik reflecteer op wat is geweest.
Mijn gedachten gaan terug naar afgelopen jaar. 
De schitterende ervaringen die ik heb mogen opdoen. Nieuwe en oude levenslessen die me hebben gevormd tot de Aleid die vandaag de dag leeft. 

Vandaag is het 15 jaar geleden, dat ik werd geopereerd aan een tumor in mijn hoofd. Een grillige tumor, verkalkt en actief, op de hypofyse en rondom de oogzenuwen gekapseld. 

Mijn leven veranderde van de een op de andere dag. Fysiek ben ik afhankelijk geworden van veel medicijnen. Wat me sinds die dag vooral is bijgebleven: ik heb iets heel moois te doen hier op aarde! 

Een prachtige ervaring tijdens de operatie, maakt dat ik een zeer sterk vertrouwen heb in de kracht van de mens. Een zeer bijzondere ervaring die me dagelijks herinnert aan de pure vorm van vrijheid, tijdloosheid en er mogen zijn in licht. Door de jaren heen is deze ervaring niet vager geworden of uitgewist. Het is heel dichtbij me. Het zit in me.


Tijdens die ervaring, werd me heel duidelijk dat het aan mij was, een keuze te maken. De keuze om in die tijdloze, lichte en zeer gelukkige wereld te blijven OF deze elementen met me mee terug te nemen naar de aarde.
Alsof ik 15 jaar na mijn geboorte, opnieuw mocht leren incarneren / landen op aarde. Dit keer met een lichaam die niet als vanzelf werkte. 


Op het moment schrijf ik een meer uitgebreide blog over mijn levensweg en de daarbij horende levenskeuze. Over mijn overtuiging dat ik vanuit de kracht van mijn hart & ziel, veel kan beïnvloeden! Ook vertel ik meer over de bijzondere ervaring tijdens de operatie. Dé essentie van waarom ik doe, wat ik doe! 

 

Vertrouw op dat wat komen zal
geef je boodschap door 
aan het heelal. 


Inmiddels weet ik diep van binnen, dat ik anderen bewust mag maken dat alles mogelijk is, áls je maar wilt! JIJ bent immers degene die sturing mag geven aan je leven. Het hoeft niet allemaal zwaar te zijn. Het is aan jou de keuze, met welke energie jij je verbindt. Het is toch zonde als een ander jouw leven voor je gaat bepalen OF dat je op een gegeven moment de kans hiertoe niet meer krijgt?! Laat jouw ziel je werkgever worden! 


Op jonge leeftijd werd het me goed duidelijk hoe belangrijk het is mijn ogen te openen voor al het moois om me heen én in mezelf! Is het niet ironisch, dat er een enorme tumor rondom mijn oogzenuwen zat gekapseld? Ik hoef niet meer achteruit te ‘kijken’. Er ligt nog een heel leven voor me, die richting mag ik op. Alsof ik die mooie en lichte wereld heb kunnen integreren in mijn aardse leven. Ik zie óveral mogelijkheden en van nature voel ik me heel blij en vrij. 


Het is niet voor niets dat ik vandaag de dag mijn levenswijze en werk hiervan gemaakt heb:
Een Cup Of Light – sessie is niet veel anders dan het ‘aardse’ kopje thee/koffie die me met mijn cliënt verbindt in combinatie met de energie vanuit de lichtwereld.


Zo integreer ik die bijzondere ervaring van 15 jaar geleden, met het heden en heb ik voor mezelf zoveel meer mogelijk gemaakt! Daar begeleid ik jou maar al te graag bij.

MIJN PITCH | Ted x event

MIJN PITCH | Ted x event

PITCH EVENT TED X YOUTH NIJMEGEN: Social Engagement

 

Gisteravond was de pitch-avond in Nijmegen, voor het TED X event op 18-01-19. Helaas hebben ze me niet gekozen, waardoor ik in januari niet op het podium van TED X sta. Aan de ene kant vind ik het natuurlijk jammer, aangezien ik hier naartoe heb geleefd. Maar het laat me ook zeker zien, dat ik mijn voorstelling zelf mag gaan maken. Dit was in eerste instantie al het idee, voordat TED X om de hoek kwam kijken. Bij deze deel ik mijn pitch, waar ik zeker tevreden over ben! Een pitch die ik altijd weer kan gebruiken.

 

Huppelend in de zon

begint ze te rennen

richting de horizon.

Ver hier vandaan

en ook weer zo dichtbij

is ze haar hart achterna gegaan.

 

Vandaag is het 15 jaar geleden dat mijn leven een andere wending kreeg. Er werd bij mij een hersentumor geconstateerd. Tot op de dag van vandaag leef ik met de gevolgen van deze tumor op de hypofyse. Het is iets wat ik al voor de geboorte bij me draag. Niet wetende dat het zulke gevolgen zou hebben voor mijn leven. Ik maak van nature geen hormonen meer aan. Om in leven te blijven, gebruik ik dagelijks medicatie.

 

Het heeft me afhankelijk gemaakt. Maar niet minder verantwoordelijk voor de kwaliteit van mijn leven! Door de jaren heen ben ik gaan ervaren hoe belangrijk het is mijn eigen weg te gaan. Ik ben immers degene die 100% verantwoordelijk is voor mijn leven. Of ik nu beperkingen heb of niet, ik heb iedere dag weer keuzes om te maken, die mijn levensweg bepalen. Ik sta aan het roer van mijn eigen schip en het ligt in mijn handen om de koers te bepalen. Ik creëer daarbij mijn eigen ervaringen.

 

Ted x

Wanneer ik de kans krijg om in januari op het Ted X Event te mogen spreken, hoop ik 2 dagen erna 30 jaar te worden. Ik voel me oprecht blij, trots, dankbaar en krachtig dat ik deze leeftijd mag bereiken en voel me levendiger dan ooit. Ik zou in januari willen vertellen over de weg die ik gegaan ben, de afgelopen 30 jaar hier op aarde. De strubbelingen met mezelf en de wil die daarbij ontbrak, om écht voluit te leven.

 

 

Want, het dansende en huppelende meisje, begon in het begin van haar leven, plaats te maken voor het angstige, verdrietige en eenzame meisje. Het meisje dat inmiddels als volwassen vrouw weet, dat ze niet in haar eentje is begonnen aan dit leven, maar als een alleen geboren tweeling. Iets wat al die tijd onbewust een groots thema was. En ook hierin geldt, ik ben het gaan omarmen in wie ik ben en dat draag ik maar al te graag uit tijdens het Ted X event.

 

Met name de afgelopen 2 jaar heb ik veel ervaringen met mezelf mogen opdoen. Ik ben meer en meer mijn eigen verantwoordelijkheid gaan nemen voor mijn leven. Dit is in mij gaan verankeren, vanaf het moment dat ik letterlijk en figuurlijk het stuur in handen begon te nemen. Ik ben voor onbepaalde tijd door Nederland gaan fietsen, door weer en wind, herfst en winter.

 

Het enige wat ik nodig had: mijn fietstassen en mijn sterke overtuigingskracht. Een overtuigingskracht die me er wel doorheen zou fietsen, als het even tegenzat. Met de wind mee, vanuit het vertrouwen in mezelf. De kracht en kwetsbaarheid die me laten meebewegen met het leven.

 

En dat is ook precies de rode draad in mijn huidige leven. Zonder de verbinding en het vertrouwen in mezelf, was ik niet zover gekomen als waar ik nu sta. Ik kan nu wel zeggen, dat mijn ziel mijn werkgever is geworden.

 

Ik maak dan wel geen hormonen meer aan, het gelukshormoon creëer ik veelvuldig. Puur natuur.

 

Zo ging ik van een hersentumor naar een intuïtief en vrij leven. Vanuit die verbinding met mezelf, is de verbinding met het leven ontstaan.

PROJECT #GEWOONSTOER | Mijn verhaal achter de foto

PROJECT #GEWOONSTOER | Mijn verhaal achter de foto

Dit ben ik.

In volle glorie.

Haren die al mijn leven lang, in krul zijn gevormd.

Het haar dat uiteindelijk mocht blijven zitten, toen ik werd geopereerd aan de tumor in mijn hoofd.

Ogen die heel veel zeggen.

Die veelbelovend de wereld in kijken.

Die een kwetsbaarheid uiten en daarmee het kind in me er laat zijn.

Die mij met een dankbaar gevoel de wereld in laten kijken. Want ook zij zijn bijna helemaal gespaard gebleven, ondanks de tumor die rondom de oogzenuwen gekapseld zat.

Mijn gezicht vertelt een verhaal.

Mijn vrolijkheid en lach, die zo nu en dan het masker kunnen zijn, waarachter deze blik zich verhult. Dromerig, bewust, doortastend, vanuit een serene rust, kracht en kwetsbaarheid.

#gewoonstoer

 

Fotografe Sacha de Boer heeft me heel sprekend weten neer te zetten. Inmiddels vind ik het een schitterend portret. Maar ook een foto waar ik een tijdje mijn ogen voor wilde sluiten. Ik kwam nogal in de weerstand bij het zien van mezelf. Dit klinkt vol drama, maar zo bedoel ik dat niet. Ik zag iets, waar ik heel veel moeite mee had. Als in de trant van ‘de naakte waarheid’. De kwetsbaarheid / puurheid die naar voren komt. Alsof anderen (inclusief mezelf) dit niet mogen zien. Die kwetsbaarheid aanraken is te eng. Want daaronder zit een pijn. Een pijn van niet helemaal gezien mogen worden, in de kern van mijn ziel.

 

Mijn leven lang is het alsof ik kijk, praat en leef voor twee. Zolang ik me kan herinneren, wil ik mijn belevenissen delen met mijn ‘maatje’. Ik weet het nu een paar jaar, maar ik deel het hier voor het eerst: ik ben een alleengeboren tweeling.

 

Ik zie nu in dat ik onbewust altijd bezig ben met hoe de ander dit zou zien, vinden of doen? Zo dacht ik als kind geregeld; als ik een tweeling zou zijn, dan zou ik echt gezien worden! Mezelf niet helemaal volwaardig kunnen zien, omdat de ander in mijn fysieke leven mist.

 

En dat is ook iets wat ik terugzie in mijn blik. Onder die kwetsbaarheid zit een wat droevige Aleid. Droevigheid die juist ook in mijn kindertijd aanwezig was. Vandaag de dag heb ik het gemis om kunnen zetten naar mijn kracht. De acceptatie dat ik dit leven met mezelf mág aangaan en niet hoef te zoeken naar de ander. De eenzaamheid en de onvervulde zoektocht naar de ander heeft plaats gemaakt voor een diep vertrouwen in mezelf.


Ik ben niet voor niets nu bijna 30 jaar op aarde. Tot twee keer toe heb ik bewust ervoor gekozen om het leven aan te gaan. Ik kan inmiddels van haar genieten. De weg die ik heb afgelegd, zit in me. Ze zal met me mee gaan, op mijn verdere levensweg. Ik kijk er naar uit, wat me allemaal nog te wachten staat. Met nieuwsgierige ogen, kijk ik vooruit! ;-)

 

Foto: door Sacha de Boer.
Project #gewoonstoer door Weekblad Margriet.
80 gewoon stoere vrouwen zijn t/m 10 maart 2019 als expositie te bezichtigen in het Amsterdams Museum.

GEBOORTE & DOOD | Bijna 30 jaar aan levenslessen

GEBOORTE & DOOD | Bijna 30 jaar aan levenslessen

GeboorteDit is mijn moeder.
Op deze foto werd ze 33, precies een maand voor ik geboren werd.
Nu bijna 30 jaar geleden.
Ik zie dat ik op haar lijk. Zowel op deze foto, als in onze manier van doen en onze kijk op het leven.

 

Verwachtingsvol keek ze uit naar haar eerste kindje. Een kindje dat toen al veel met haar meedroeg.

 

 


Een paar jaar geleden ben ik erachter gekomen, een alleen geboren tweeling te zijn. Iets wat voor mijn moeder een lastig gegeven is. Nooit iets gemerkt tijdens de zwangerschap en dan toch een kindje verloren?
Heel begrijpelijk! Voor mij zit het emotionele stuk veel dieper. Een diep weten in het diepste van mijn cellen en ziel. Het kwam uiteindelijk nietsvermoedend naar voren in een familie-opstelling. Alle beelden en dromen (en wat al niet meer) begon ik ineens te verklaren.

Het is een thema wat met me mee is gegaan, mijn leven in. Een thema dat me ook verbindt met mijn moeder. Zij gaf ons de ruimte om te ontwikkelen. Voor mijn tweelinghelft mocht dit (wat voor reden dan ook) niet zo zijn.

Het is een thema wat vorig jaar op de fiets de kop op stak. Zoals ik er eerst geen handen en voeten aan wist te geven, kwam er vorig jaar herfst en winter veel verdriet naar boven. Het verloren gevoel, van ‘alleen’ verder te moeten gaan. Me verzetten, weerstand en niet meer willen. Deze facetten van mezelf, zie ik terug in veel situaties die ik met mezelf ben tegengekomen.

 

 

Bewegen tussen licht & donker

 

‘’It is during our darkest moments
that we must focus to see the light”.
Aristotle

Geboorte

Het is alweer bijna 10 jaar geleden, dat ik het meest donkere stukje in mezelf ervoer. Ik ervoer het alsof er iets in mezelf was overleden. Iets waar ik niet bij kon. De plotselinge wending van mijn leven, 5 jaar ervoor, begon ik toen pas te verwerken en daar kwam veel bij kijken.

Ik was net begonnen met de opleiding ‘kunstzinnige therapie’, waarbij ik dagelijks in aanraking kwam met kleur. Je zou het ook kunnen zien als een spel tussen licht en donker. Gevoelige thema’s / trauma’s die maar net onder de oppervlakte verstopt zaten, knalden die winter er in alle heftigheid uit.

Ik was 19 jaar.
Ik voelde me totaal verloren.
Niet begrepen.
En o zo bevangen door een enorme angst en verdriet.

Maar niemand was toch dood? 
Ik leefde toch nog?

Tja, in fysieke lijve was dit zo, maar iets in mezelf was zodanig aangeraakt, dat het thema dood en angst me dagelijks aanvloog.

Datgene wat al jaren sluimerde, wilde aan het licht komen. Maar ja, zo licht voelde dat natuurlijk niet!
Angst ten top.
Bang mijn ouders en zusjes te verliezen. Zij stonden voor mij voor de kern die ik in mezelf niet voelde. Mijn eigen essentie leek er niet meer te zijn.

Nu 10 jaar later, ben ik mijn eigen kern groots gaan ontdekken.
Over ruim een week heb ik mijn pitch voor TED X en mag ik vanuit deze kern mijn verhaal overbrengen. Uiteindelijk is het mijn doel om in januari – 2 dagen voor mijn 30e – de ogen te doen openen van mijn medemens, tijdens de TED x talk.

Wat ik jou wil meegeven: weet dat je angst, verdriet, onzekerheid, boosheid je iets te vertellen hebben. Het wil gezien worden.
Stop het niet weg.
Het mag in het licht komen te staan!!

Iets wat ik ook meegeef aan mijn cliënten. Tijdens een lichtsessie wordt er licht geschenen op een vraag / probleem / situatie. Hetgeen wat gezien wil worden, dient zich aan. Klinkt niet fijn natuurlijk, maar de transparante energie werkt helend en transformerend.
Stuur me gerust een berichtje wanneer je zelf met thema’s rondloopt en dit graag eens met iemand deelt. Ik hoor en zie je, schaam je niet voor wat je ervaart!